Gisteren stond ze bij mij in de praktijk. Een leuke vrouw van midden vijftig. Al bijna een jaar begeleid ik haar. En elke keer zijn onze consulten gaaf en bijzonder. Mooie gesprekken passend bij de plek in haar proces. Toen ze bij me kwam vertelde ze dat ik haar laatste hoop was. De laatste strohalm om meer balans te gaan ervaren en dan vooral op voedingsgebied.

Het ‘alles of niets’ principe was haar op het lijf geschreven en dat was ze helemaal beu. Ze groeide, kon het geen stop toeroepen en was daar niet blij mee. Ook de leeftijd speelde haar parten. Daar waar het vroeger een peulenschil was, merkte ze dat haar lichaam veranderde. Alsof ze overging naar een volgende fase. Ze kreeg daardoor ook meer overgangsklachten. Ze moest voor haar gevoel nu aan de rem trekken omdat ze met zichzelf had afgesproken dat een grote maten winkel geen optie was. Dat wilde ze absoluut niet.

We zijn samen aan de slag gegaan. Simpel en eenvoudig bij het begin beginnend. En het was inderdaad eenvoudig voor haar. Ze maakte een superstart, ik zag haar opbloeien, groeien in het vertrouwen dat ze het kon. Ze leerde bewuste keuzes te maken en zelfs tijdens een grote reis die ze in de zomerperiode maakte, was het voor haar een peulenschil. Toen ze kwam terug was ze blij dat het zelfs in een andere omgeving, aan de andere kant van de aarde, was gelukt om de touwtjes in handen te houden. Ze straalde, iedereen complimenteerde haar ook. Anderen vroegen haar wat er toch anders aan haar was. Het was net of er in haar een sprankelend licht was ontstoken. Ze was ervan overtuigd dat het nooit meer fout kon gaan.

Ik had mijn twijfels en wist destijds eigenlijk al wel beter. Ik heb de afgelopen 10 jaar al honderden cliënten mogen begeleiden. En ondanks dat het proces bij iedereen anders is, zijn er vaak dezelfde toppen en dalen te bespeuren. In de laatste maanden van het jaar zag ik dat ze weer ‘oude’ valkuilen stapte. Heel langzaam kwamen de kilo’s er weer. Tijdens de consulten kon ze het allemaal heel goed verklaren. Het ging eigenlijk best nog wel goed, ze voelde zich uitstekend. Veel leuke en ze kon toch niet steeds nee zeggen? Het is wel even goed zo. Ze zei: “Ik pak het straks wel weer op”’. En nog meer van deze uitspraken.

Misschien kun je het lijstje voor jezelf nog wel aanvullen? Ze praat haar gedrag voor zichzelf goed. Heel logisch ook. Want na het gesprek in mijn praktijk moet ze wel weer met zichzelf naar huis en kijkt ze zich elke dag in de spiegel aan. Gisteren was ze er weer en ik vroeg haar hoe het met haar ging. Ze begint te lachen en zegt dat het heel goed met haar gaat. Allemaal leuke dingen en ze geniet van alles om haar heen. Daarbij is ze ook net oma geworden. Ook geweldig natuurlijk.

Dan begint ze te blozen en vertelt dat het met de kilo’s niet zo goed gaat. Alsof ze ‘het’ kwijt is en niet snapt waar het goede gevoel is gebleven. “Waarom lukte het me vorig jaar wel lukte en nu niet meer?”, vraagt ze zich hardop af. Ik weet wat ik moet doen, maar het lijkt wel of ik de connectie met mijn ‘mind’ is verdwenen. In het gesprek dat volgt kijken we naar hoe het werkt in haar gedachten. Hoe ze gelooft in haar eigen verhalen en ze zichzelf daarmee eigenlijk gevangen houdt. 

Voel jij je nog sprankelend jezelf?

Ik ben ervan overtuigd dat bewustwording essentieel is om definitieve aanpassingen te maken. Om steeds meer los te kunnen laten en je vrij te voelen. Zo vrij dat je dat van binnen en buiten uitstraalt. Dat je daardoor sprankelend jezelf kunt zijn. Dat je ervan doordrongen bent dat je goed genoeg bent, uniek en het waard bent om goed voor te zorgen.

Herken jij dit en kun jij wel wat hulp gebruiken?  Zet dan de eerste stap en meld je dan aan voor een gratis MenokuurConsult.

Ik help je graag slank en soepel door de overgang.

Hartelijke groet,

Judith Bussink

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *